Κανονικά, δε θα έπρεπε να γράψω αυτό το ποστ, αλλά να 'ναι καλά οι συγκυρίες...Εδώ και κανα μήνα προσπαθώ να βρώ έναν φίλο μου στο Παρίσι με το ίδιο όνομα. Τηλέφωνο στο γραφείο δεν απαντάει, στο σπίτι επίσης. "Μα άνοιξε η γη και τον κατάπιε?" σκεφτόμουν. Τον θυμάμαι συνήθως με το ψευδώνυμό του και θυμώνει. Σήμερα τον θυμήθηκα με το όνομά του, Δημήτρης...και μαζί με αυτόν θυμήθηκα και όλους τους δημήτρηδες που έχω συναναστραφεί...Να ένας μικρός κατάλογος λοιπόν ως minima moralia, ή μάλλον amoralia...
Δημήτρης Νο.1: Το Αστείο
Τα φτιάξαμε απ' το τηλέφωνο για να τα χαλάσουμε, επίσης από το τηλέφωνο μέσα σε 3 μέρες. Τόσο άντεξα...Ξανά τηλέφωνο μετά από κανα δυο μήνες, να τα φτιάξουμε ξανά. Μου έκανε τον δύσκολο, δεν χωρούσε η υπόθεση και άλλη χυλόπιτα βλέπετε. Με το θράσος του "ή τώρα, ή ποτέ" τον έπεισα, για να του αναφέρω αμέσως μετά ότι αστειευόμουν χάρην Πρωταπριλιάς.
Δημήτρης Νο.2: Το Εργαλείο
Καλοκαίρι, στην Αγριά Βόλου. Φεστιβάλ κλασσικής κιθάρας το οποίο είχαμε μετατρέψει σε σεμινάρια σεξουαλικής αφύπνισης. Εγώ ακόμα αφίλητη έπρεπε εσπευσμένα να βρω κάποιον να αναλάβει τον ρόλο. Εκείνος, λαϊκό παιδί, δούλευε σε κάτι βουλκανιζατέρ και απονήρευτο δε θα τον έλεγες. Κάτι μπύρες και μια βόλτα πίσω από τα νεκροταφεία αργότερα μας βρήκε να φιλιόμαστε πάνω σε κάτι σκαλοπάτια. Δε μου άρεσε και αποφάσισα ότι αυτό δεν θα ήταν το πρώτο μου φιλί. Το θυμάμαι σαν το ψεύτικο πρώτο φιλί.
Δημήτρης Νο.3: Ο Πρώτος Έρωτας
Καταλαβαίνετε...Το ίδιο καλοκαίρι, στο ίδιο μέρος, έπρεπε να λάβει μέρος και το πραγματικό πρώτο φιλί, αλλιώς θα είχα μόνο αυτήν την εκπόρνευση να θυμάμαι. Και έτσι και έγινε. Αλήτης, όμορφος σαν απόλλωνας, με σκισμένα τζιν, μακριά δάχτυλά και μια διάχυτη σεξουαλικότητα...Μαλώναμε συνέχεια, το πιο σίγουρο αφροδισιακό, για τον Καρυωτάκη, το progressive rock, την αλητεία του Dylan (του Βοb αυτός, του Thomas εγώ) και βρεθήκαμε σε κάτι άλλα σκαλοπάτια, λίγο παραπέρα από τα πρώτα, να φιλιόμαστε στην κορύφωση ενός καυγά. Όταν έκλεισα τα μάτια μου ήταν νύχτα, όταν τα άνοιξα είχε ξημερώσει και εγώ ήμουν πιο χαρούμενη από ποτέ. Αυτό, μάλιστα, ήταν πρώτο φιλί.
Δημήτρης Νο.4: Το Θύμα
Το επόμενο καλοκαίρι, πάλι στο ίδιο μέρος. Μόλις είχαμε χωρίσει με τον Νο.3 και ήθελα να τον πικάρω (υπήρξα κι εγώ έφηβη). Ποια είναι καλύτερη λύση από κάποιον μεγαλύτερο, γνωστό του? Και έτσι φτάνουμε στον Δημήτρη Νο.4. Μόνο που εδώ η αθωότητα τελειώνει. Αυτός ήθελε να με πηδήξει, εγώ όχι και στη διαπραγμάτευση το ρίξαμε στο πρώτο μου σκληρό χαμούρεμα, ή τουλάχιστον έτσι το θυμάμαι.
Δημήτρης Νο.5: Η Σχέση
Μόλις είχα δώσει πανελλήνιες, είχαν μεσολαβήσει και κάποιοι γκόμενοι με άλλα ονόματα, και είχα αποφασίσει ότι τέλος με τους κιθαρίστες και δη τους όμορφους. Τον γνώρισα σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό της συμπρωτεύουσας, όπου είχα αποφασίσει να παω για το ψώνιο μου...να γίνω ντι τζεη. Ασχημούλης, με τεράστιο πρόσωπο, και ακόμα πιο τεράστια γυαλιά, μου φάνηκε ότι έπρεπε για την καινούργια μου αποστολή. Με τα πολλά και με τα λίγα τα φτιάξαμε και έτσι βρέθηκα μπλεγμένη σε μια σχέση που κράτησε 4 χρόνια γιατί δεν είχα ακόμα μάθει να λέω τέλος. Ο βάτραχος έγινε κύκνος, η απάθεια μου έγινε αρρωστημένη εξάρτηση και όλα τελείωσαν όμορφα όμορφα ένα καλοκαίρι...Βλέπετε για τους ασχημούληδες η επιβεβαίωση δεν είναι ποτέ αρκετή...
Δημήτρης Νο.6: Η Χαρτοσακούλα
Να ναι καλά η αγαμία. Οκτώ μήνες χωρίς, δεν αντέχονται. Η' τουλάχιστον έτσι σκεφτόμουν τότε...Μια πορεία, λίγα τσίπουρα και ένα φιλικό σπίτι χρειάστηκαν για να γίνει ότι έγινε. Τίποτα πάνω του δε μου άρεσε. Αποφάσισα λοιπόν πως δεν ήταν αυτός μαζί μου στο κρεβάτι, αλλά κάποιος άλλος. Έκλεισα τα μάτια μου, του φόρεσα κοινώς μια χαρτοσακούλα, και όλα/όλοι τελείωσαν με φοβερή επιτυχία. Έναν χρόνο μετά τον βρήκα σε ένα μπαράκι να μου λέει ότι ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες του...Μα το πόσο διαφορετικά αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα καμια φορά είναι πραγματικά άξιο απορείας.
Αυτοί ήταν. Στο ενδιάμεσο μεσολάβησαν και άλλα ονόματα αλλά σε κανένα από αυτά τα ονόματα δεν επιστρέφω με τόση χριστιανική ευλάβεια, όσο στο Δημήτρης. Να τους χαίρομαι... Σάμπως και τι κατάλαβα με τους Marteen, Skender, Paco και ότι άλλο, που έμπλεξα. Η μοναξιά παραμένει ίδια, και μάλλον δεν έχει όνομα.
