
Δύο από τα πιο γνωστά πανεπιστημιακά ιδρύματα της ανατολικής ακτής συνεργάζονται για την σειρά προβολής ταινιών με θέμα Spaces of the Cold War. Στην πραγματικότητα αυτό αποτελεί μόνο μια φυσική συνέπεια της πτώσης του τοίχους και ένα ακόμα επισόδειο στην αφήγηση που αναπτύσσεται γύρω από τα κράτη με πρωην κομμουνιστικά καθεστώτα, ένα θέμα ταμπού πριν την πτώση και τελείως hot κατόπιν. Ένας αθώος αναγνώστης θα χειροκροτούσε με συμπαθεια αυτήν την προσπάθεια...Ένας λίγο πιο πονηρεμένος, θα προσέδιδε σε αυτήν την κίνηση την επιθυμία ελέγχου της αφήγησης αυτής της ιστορίας, ιδίως τώρα, εν απουσία του αντίπαλου δέους και με το terrain άδειο από εμπόδια...
Ο Edward Said στο Opponents, Audiences, Constituencies and Communities μιλάει για την ακαδημία και τον λόγο που εκφέρει, κριτικάροντας την περιχαράκωση τον επιστημολογικών πεδίων. Για τον ίδιο, όταν έρχεται η συζήτηση στο πολιτικό, το "not my job" της αμερικάνικης ακαδημίας φτάνει στο σημείο να αφήνει "ελέω κυρίου" τα real-life politics και να αναπαράγει την ίδια πολιτική που κριτικάρει. 20 χρόνια μετά το άρθρο, στην περίπτωση της σύγχρονης ιστοριογραφίας των κρατών του πρώην ανατολικού μπλοκ, βρίσκουμε μια ακαδημία να εμπλέκεται στα real-life politics. Το κατα πόσο έχουν συνείδηση αυτού είναι μια άλλη συζήτηση...
Ακαδημαϊκή ελευθερία ή άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε?